W poniższym artykule zajmiemy się pojęciem sankcji kredytu darmowego – czym jest, jaką rolę odgrywa w praktyce oraz jakie poglądy wyrażają na ten temat sądy.

W pierwszej kolejności, warto odwołać się do Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Art. 45 tej ustawy mówi, że:

“W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie”

W szczególności druga część tego przepisu jest dla nas ważna, ponieważ stanowi “istotę” sankcji kredytu darmowego. Sankcja ta polega właśnie na tym, że konsument ma prawo zwrócić kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu, czyli zwraca kredytodawcy sam kapitał.

Poniżej prezentujemy jedne z najważniejszych przesłanek, które umożliwiają konsumentowi skorzystanie z uprawnienia, przysługującego mu na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim:

• umowa nie została zawarta w formie pisemnej (chyba że odrębne przepisy przewidywały inną szczególną formę),
• umowa nie zawierała danych kredytobiorcy, takich jak m.in. imię, nazwisko, adres,
• umowa nie określała: